| |
|
|||||||||||
|
تاریخ درج مقاله -1389:04:01
روسري سياه من |
||
| هیلا صدیقی | ||
|
این شعر با ادای احترام به تمام باورها و عقاید ... و نه برای نقد ماهیت حجاب و یا انتخاب گروهی از بانوان که آزادنه و مومن برای خود برگزیده اند... ( که شعار آزادی برای هر کس با هر دین و اندیشه و اعتقاد ،شعار پدر تمدن ایران ، کوروش کبیر بود)... بلکه فقط در اعتراض به هر چیزی که شکل زور و استبداد به خود میگیرد تا حق و حقوق انسانی را در سایه خود پایمال کند، فریاد می شود. این شعر را پاییز 86 سروده ام واین روزها که باز ، گشت های خیابانی به استقبال تحقیر شأن انسانی آمده اند، زمزمه اش می کنم: ترس نشسته در دلم، غمزده در نگاه من سهم من از زنانگي، روسري سياه من! راز دلم نهان شده... پشت سر حجاب من غرق گناهم، تو بيا، باز بشو نقاب من روسري سياه من! سهم من از ستاره ها! دور زحل نشسته اي، در گذر شراره ها تير نگاه هرزه ها حكم خلاصي كه گرفت نوبت حبس تو ومن... زير گره ها شل وسفت روسري سياه من! بخواب روي شانه ام خميده پشت من، بيا بدون پشتوانه ام نقش سپيد غصه ها، زده به تار موي من پود سياه شو، بيا ... بباف آبروي من نجابت شرقي من! قفل تنيده روي لب! بر آفتاب صورتم نشسته سايه هاي شب سهم من از زنانگي! روسري سياه من! بپيچ دور گردنم ... ببند راه آه من ترس نشسته در دلم، غمزده در نگاه من باز بكوب بر سرم، روسري سياه من! |
||
 ارسال به فیس بوک |
||
| Aftabkaran. All rights reserved |