موريس بوسكاور، شهردار شهر تاورنى، طى گزارشى در نشريه شهردارى تاورنى بهنام ”نامه شهردار“ و تحت عنوان ”نامهى پارسى“ كه تعبير معروفى از منتسكيو، فيلسوف و جامعه شناس شهيرفرانسوى است، از برگزارى اجتماع عظيم ايرانيان در اين شهر بهعنوان موفقيتى بزرگ و استثنايى ياد كرد و نوشت:


موفقيت اين تظاهرات، فراتر از برآوردهاى سرويسهاى مربوط به استاندارى و شهردارى بود. ايرانيان هوادران مقاومت كه از چهار گوشه جهان آمده بودند، همگى نتوانستند به داخل استاديوم ژان بوون، جايى كه دهها هزار تن اجازه گردهمايى توسط كميسيون امنيت را دريافت كرده بودند، راه يابند. بدين ترتيب چندين هزار تن ديگر در خارج از استاديوم ماندند و در مناطق شخصى يا پاركهاى عمومى مستقر شدند يا حتى تعداد زيادى به سمت پاريس رفتند.


شهردار تاورنى نوشت: در اجتماع بزرگ ايرانيان، مخرج مشترك سخنان همه سخنرانان و سازمانها و شخصيتهاى شركتكننده در گردهمايى ۲۶ژوئن، فراخوان به عدالت، جدايى دين از دولت و آزادى براى مردم ايران بود. محترم شمردن حقوق شهر اشرف نيز يك خواست بنيادين و يكى از ستونهاى اقدامات پيشنهاد شده توسط مخالفان رژيم ملايان را تشكيل مىدهد.


به بخشهايى از اين گزارش كه توسط موريس بوسكاور شهردار شهر تاورنى به رشته تحرير درآمده است، توجه فرماييد:


نامه پارسى
هفت سال پيش، شب حمله پليس در ۱۷ژوئن ۲۰۰۳ كه هنگام ديدار وزير امور خارجه فرانسه [دوميينك دوويلپن] از تهران برنامهريزى شده بود، مقاومت ايران بهمنظور دفاع از دستياران نزديك مريم رجوى و خارج ساختنشان از زندانهاى فرانسه يك كازار گسترده برپاكردند.


خوشبختانه، فرانسه يك حكومت قانون است كه ويژگى آن جدايى قوه مجريه و قوه قضاييه مىباشد.

در مقابل خودكامگى قوه مجريه، قوه قضاييه ايستادگى نشان داد و بهمرور زمان يك سرى تصميمات همه بهنفع مقاومت ايران اتخاذ كرد.


در اين‌جا بود كه من درگير اين نبرد بهخاطر راهحل سومى براى ايران شدم: سرنگونى رژيم ديكتاتورى ملايان توسط مردم ايران، برپايى يك جمهورى دموكراتيك و مبتى بر جدايى دين از دولت.


اين راهحل توسط خيلىها بهعنوان مسئولانهترين راهكار انتخاب شد. نمايندگان مجالس تمامى كشورها، انجمنهاى انساندوست، نمايندگان پارلمان اروپا و مجلس فرانسه و شهرداران براى برپا كردن آزاديهاى پايهيى در ايران به هم پيوستند. گردهمايى ساليانه مقاومت ايران، بعد از سرژى، ورآل، اورسور اواز، بورژه و ويلپنت، امسال در تاورنى برگزار شد.


در اين‌جا بايد اعتراف كنم كه موفقيت تظاهرات و اجتماع ايرانيان در تاورنى، فراتر از برآوردهاى سرويسهاى مربوط به استاندارى و شهردارى بود.


اين هواداران كه از چهار گوشه جهان آمده بودند، همگى نتوانستند به داخل استاديوم ژان بوون، جايى كه دهها هزار تن اجازه گردهمايى توسط كميسيون امنيت را دريافت كرده بودند، راه يابند.

بدين ترتيب چندين هزار تن ديگر در خارج از استاديوم ماندند، كه در مناطق شخصى يا پاركهاى عمومى مستقر شدند. تعداد زيادى حتى بهسمت پاريس رفتند.

اين نيروى سرشار، با رعايت تمام، چون نه حادثه و نه واقعه جدى رخ نداد، صرفاً عواقب منفى با خود نداشت. كسب و كار محلى بهعنوان مثال، چه در محلات مجاور و چه در مركز شهر، از مشتريان گذرى ولى متعدد برخوردار شد.


ميزان سازمانيافتگى را مىشد به همان ميزان موجود در صحنه در مقوله ترابرى از جمله (۷۲۰ اتوبوس كه تنها در ميراپوليس واقع در كورديمانش پارك شده بودند) نيز مشاهده نمود، و همچنين در امورى مانند امنيت عمومى و بهداشت.


در اين‌جا بايد علناً از كارمندان پليس، صليب سرخ، آتشنشانى و سرويسهاى دولتى و ماموران شهردارى كه در طول يك روز كامل بسيج شده بودند تا انجام و برگزارى درست اين گردهمايى و پاسخگويى به شرايط مختلف به شكل مؤثر و با قابليت بسيار را محقق سازند، تشكر كرد.


و بالاخره هماهنگى مادى براى تجهيزات و مديريت حضور شخصيتها، نشاندهنده توان ما - و حد و مرزهاى آن - براى برگزارى چنان برنامهيى بود.


از اين ‌روز مهم براى حقوقبشر مىتوان همبستگى فعال شخصيتها و موسسات با ديدگاههاى مختلف را بهخاطر سپرد. درست است كه در مواضع سياسى شناخته شده، مىتواند فاصله زيادى بين مواضع نخستوزير پيشين اسپانيا خوزه ماريا ازنار، تا تحليلهاى سفير پيشين آمريكا در سازمان ملل، جان بولتون و يا فعاليتها و جهتگيريهاى پارلمانترهاى فرانسوى و اروپايى يا مدافعان حقوقبشر مانند ليگ حقوقبشر يا فرانس ليبرته وجود داشته باشد، اما در اين گردهمايى، مخرج مشترك همه آنها فراخوان براى عدالت بيشتر، جدايى دين از دولت و آزادى براى مردم ايران است.


خواست بنيادين ديگر هم محترم شمردن حقوق شهر اشرف است كه يكى از ستونهاى اقدامات پيشنهاد شده توسط مخالفان رژيم ملايان را تشكيل مىدهد. همچنان كه آزادى بيان، لغو حكم اعدام و دادگاههاى ويژه، احترام به حق تحزب و برخوردارى از انتخابات آزاد، تحت نظارت سازمان مللمتحد بهمنظور تغيير رژيم، محور تلاشهاى آنها و تعهدات من است.


اين گردهمايى كه در فضايى از جشن، موسيقى ايرانى تا سخنرانيهاى سياسى برگزار شد، يك پيروزى درخشان ديپلوماتيك محسوب مىشود.


و البته ضرورى است كه از اهالى شهر تاورنى كه مشكلاتى را متحمل شدند، باز هم بهخاطر حسن تفاهمى كه نشان دادند، مورد تشكر قرار بگيرند. بله، در شهر ما، تاورنى، حقوقبشر كلمات بيجانى نيستند. بسيارى از انجمنهاى ما براى پيشبرد اين حقوق در تلاشند. بسيارى از اهالى تاورنى در سراسر جهان در مبارزات بهخاطر دموكراسى شركت دارند و ديگران نيز براى محكوم كردن برنامه‌هاى تسليحات اتمى مانند فعاليت اتمى رژيم ايران تلاش مىكنند.


تمامى اين تعهدات سياسى و انساندوستانه، مثل همكارى شمال و جنوب، به‌خوبى نشاندهنده دلبستگى شما مردم تاورنى به همراهى در توسعه اجتماعى، آموزشى و فرهنگى در سراسر جهان است.


من بهخاطر اين مجموعه غنى پيشرفت قاطع بهسوى آينده و اين درجه از ظرفيت مشاركت در شهرمان، به خود مىبالم. در جهانى بيمار كه در آن بسيارى از انسانها از عواقب آشفتگى اجتماعى رنج مىبرند، اين واقعيت، بدون شك مسير اميد را تشكيل مىدهد.


زنده باد آزاديها!

زنده باد حقوقبشر

موريس بوسكاور

شهردار تاورنى

منبع: نشريه شهردارى تاورنى
شماره ۵۳ ، ژوئيه