دست و پائی می زند این مور افتاده به طاس !
جمشید پیمان
28، 5 ، 2008

رژیم درمانده و مفلوک جمهوری اسلامی از هر سوئی که می چرخد ، سرش با دیوار استوار و سرسخت مقاومت برخورد می کند. در جنگی که میان ملت ایران و این رژیم جریان دارد، جنایت کاران حاکم بر کشورمان بیشتر ازهر کسی آگاهند که سنگر اصلی و تسلیم ناشدنی و شکاف ناپذیر این نبرد، مقاومت سازمان یافته ی آن است . هم ازاین روست که در پی خیالی خام و ناپزا، کل انرژی خودشان را برای ضربه زدن به این مقاومت ، به کار گرفته اند .
من بارها به این نکته اشاره کرده ام که مجاهدین بی سلاح به مراتب برای رژیم خطرناک ترند . و ما بخصوص در پنج سال گذشته شاهد این واقعیت بوده ایم . این را هم مورد تاکید قرار داده ام که از نظر من رمز پایداری و ماندگاری مجاهدین خلق و عامل گستردگی و فزایندگیشان در این است که به جد و صمیمانه ، حامل آرمان ها و آرزو های صد ساله ی مردم ایران برای استقرار آزادی و دموکراسی و حاکمیت مردمی ، هستند . این را اگر رژیم منحط و عقب مانده ی جمهوری اسلامی می فهمید و درک می کرد ، آنوقت می دانست که طرف حساب اصلی او تنها سازمان مجاهدین خلق و یا شورای ملی مقاومت و یا رزمندگان جان برکف شهر اشرف نیستند ، بلکه ملتی با تاریخی یکصد ساله از مبارزه برای آزادی ، رویارویش ایستاده اند .
رژیم درمانده ی عاجز اگرهمین یک نکته را می فهمید ( و اگر فهمیده است قدرت پذیرش واقعیت را می داشت ) آنوقت می دانست که موشک اندازی و بمب گذاری و قطع آب و برق و ربودن مخالفان و نظایر این کارها ، چاره ی هیچ یک از هزاران درد بی درمانش نیست. رژیم سی سالست که با مخالفان و معارضانش برخوردی تروریستی و جنایتکارانه داشته است و در این مدت حتی یک لحظه هم از اعمال ضد بشریش دست بر نداشته است. رژیم امروز البته حق دارد که هزاران بار جری تر از گذشته و کاملا لجام گسیخته عمل کند . بویژه که طی چند سال اخیر ضربات جانکاه و فلج کننده ی بسیاری از مقاومت سرفراز ایران و مشخصا مجاهدین خلق دریافت کرده است. مجاهدین و رزمندگان پهر اشرف بزرگترین مانع توسعه طلبی ها و دست اندازی هایش در منطقه هستند و تا امروز تمامی رویاهای او را برای دست یابی به این هدف پلیدش نقش برآب کرده اند. مقاومت و مجاهدین خلق در این چندسال اخیر بزرگترین آرزوی رژیم یعنی دست یابی به سلاح هسته ای را به طرفه العینی دود کرده اند و به هوا فرستاده اند.مجاهدین در همین یکی دوسال گذشته لیستی چند ده هزار نفری از مزدوران تروریست رژیم در عراق را برملا کرده اند و ازین رهگذر ضربه جبران ناپذیری به ساختار تروریستی وی وارد ساخته اند. مقاومت و مجاهدین خلق بویژه در این یکی دوسال اخیر در صحنه ی دیپلماسی جهانی ، چهره ی واقعی و تهی از آبروی رژیم آخوندی را افشا کرده اند و چرخه ی مماشات و استراتژی مفاهمه ی بین المللی با آن را کند و بی خاصیت کرده اند. مقاومت و مجاهدین خلق در همین یکی دوسال اخیر در دادگاه های متعدد پوزه ی رژیم آخوندی را به خاک مالیده اند و آ نرا وادار به تحمل شکست های مرگبار کرده اند که آخرینش رای دادگاه استیناف انگلستان مبنی بر بیرون آوردن نام سازمان مجاهدین خلق از لیست سازمان های تروریستی در این کشور بود. وجهان شاهد بود و هست که از هنگام صدور این رای قطعی و بی بازگشت ، رژیم زخم خورده و عواملش در ایران و در خارج از کشور و در لباس های گوناگون، چگونه به تکاپو افتاده اند تا مگر آب رفته را به جوی باز گردانند.
دو روز پیش رژیم آخوندی در ادامه ی دست و پا زدن های مذبوحانه اش ، همه ی قوانین و مقرارات بین المللی را زیر پا گذشت و با پرتاب موشک به شهر اشرف درخاک عراق، نشان داد که همه ی سرمایه اش برای ادامه احتمالی حیات ننگینش فقط و فقط تروریسم کور و کشتار مخالفانش در ایران و خارج از ایران است . رژیم با این حرکت زشت و جنایت کارانه اش به مردم جهان نشان داد که برای پیش برد مقاصد ننگ آلوده اش تنها و تنها به حربه ی تروریسم مجهز است و بس .
برای ما ایرانیان این اعمال رذیلانه رژیم کاملا آشنا و شناخته شده هستند. ایرانیانی که تجربه های تلخ و دردناک سال های دهه ی شصت را دارند و فرمان های خمینی مبنی بر اعدام زندانیان و اجرای این فرمان ها بوسیله ایادیش که هم اکنون گردانندگان اصلی رژیم هستند ،موشک باران شهر اشرف از جانب این رژیم ، پدیده ی عجیب و غریبی نیست. ما می دانیم که ادامه ی حیات پر مذلت این رژیم فقط از طریق ادامه ی این جنایات و بی رحمی های کم نظیر ، ممکن شده است . اما این وضعیت، کل صحنه ی رویاروئی مردم ایران با این رژیم را ترسیم نمی کند. آنچه که مبین واقعیت این رویارئیست همانا گستردگی روز افزون مقاومت و بالندگی توقف ناپذیرآن در برابر مجموعه ی رژیم است که با صلابت هر چه تمام تر خود را در عرصه های گوناگون پیکار ، اعم از مبارزات اجتماهی و سیاسی همه روزه و تعطیل ناپذیر اقشار مختلف در داخل کشور و پیروز ی های تعیین کننده مقاومت در پیکار های بین المللی ، خود را نشان می دهد . و البته که رژیم با همه ی توش و توانش و با همه ی تلاشش ، قادر نبوده است که حتی اندکی از این مبارزه گسترده و رو به رشد را از نظرها پنهان کند و حتی برای لحظه ای در جائی ، متوقف سازد.
موشک زدن به شهر اشرف ، که شاید تا این لحظه که این نوشته را می خوانید آخرین جنایت رژیم علیه ملت ایران و علیه بشریت نباشد ، داغ ننگی تازه بر چهره ی ننگ آلوده ی آن محسوب می شود . پاسخ آن را البته با صلابت هر چه تمام تر از زبان دانشجویان تسلیم نا پذیر و مبارز و در کلام خانم مریم رجوی رئیس جمهور برگزیده ی مقاومت و در فریاد پر طنین رزمندگان شهر اشرف باز می یابیم که همگی خطاب به رژیم گفته اند ؛ ما زن و مرد جنگیم ، بجنگ تا بجنگیم .