*** ده رباعی برای وطنم ***
ميراسماعـيل جباری نژاد « م ــ ادلی »


* پیام *

زنجیر اسارت از گلو بگسستن                           از وسعت دام دشمن دون رَستن
لبیک به میر سربداران ، گفتن                           یعنی به صف مجاهدین پیوستن

* سرود خلق *

خاتون بها ر از سفر می آید                             خورشید ظفر چه پر ثمر می آید
اینک بشنو سرود آزادی خلق                        از کوچه به کوچه در به در می آید



* امید خلق *

توفنده ترازخروش توفان ، مریم                         تکتازترین سوار میدان ، مریم
تابنده ترین ستاره دوران است                           امید بزرگ خلق ایران، مریم

* هفت شهر عشق *

بر گستره ی بحر نظر باید کرد                      توفان صفت از موج گذر باید کرد
بر خیز دلا، زهفت خوان ها گذریم            تا هفت شهر عشق سفر باید کرد


* خنجرها در حنجره ها*

در گلشن عشق دانه ها خشکیدند         در باغ وطن جوانه ها خشکیدند
خنجر به گلوی عاشقان تر کردند            در حنجره ها ترانه ها خشکیدند

* گلهای وطن *

تا گل بشکفت و جنبشی دیگر شد         با لاله چمن دمن دمن زیور شد
صیاد خزان به جان گل ها افتاد            گل های وطن یکی یکی پرپر شد


* صدف آزادی *

شیپور زمان نوای خون می خواهد      تندیس وطن قبای خون می خواهد
دانی چه بُوَد در صدف آزادی                  دُری بُوَد و بهای خون می خواهد

* دژ شب *

تا لب به لب ساغر امید زنیم                شمشیر یقین بر دل تردید زنیم
با توسن عشق بگذریم از دژ شب           پا در ره نورانی خورشید زنیم


* ریشه در نور *

موجم، که به لب سرود توفان دارم       رودم ، که به سر هوای طغیان دارم
من شعشع تیغ آذرخشم ، خشمم            صد ریشه در ابر نوبهاران دارم

* عروس گل *

ابرم ، به لب سرود باران دارم              بر پهنه دشت تشنه لب می بارم
من خوان چمن دمن دمن پهن کنم        بر خان چمن عروس گل می آرم

***

خوان = سفره
خان = سالار ، بزرگ قبیله
خان چمن = کنایه ازبلبل

با دنیائی از ارادت ها وسپاس ها
میراسماعیل جباری نژاد
م -ادلی

تورونتو