از سایت سازمان پر افتخار مجاهدین خلق ایران           www.mojahedin.org

ناخدای ره شناس ما درین دریا تویی
جمشید پیمان
به : مــجــا هــد خــلــق ایــران

آن که باشد عاشقان را همدم و همتا؛ تویی
آن چــراغ روشـن ره در شـبـانِ مــا ؛ تـویـی

آن که پروانـه صفت خـود را بر آتش می زند
بـال و پـر سـوزد برای خلق، بی پـروا؛ تویی

آن که در شیب و فراز این بیابان های صعب
رهــرویِ افـتـاده از پـا را کـشـد بـالا ؛تـویـی

آن کـه پـرده از رخ شـیـخ سـیـه رو برکشید
ساختش درپیش هر پیرو جوان رسوا؛ تویی

آن که بر باد فنا داده ست حیلت های شیخ
داغ بــدنــامـی بـزد بـر او دریـن دنـیـا ؛تویی

آن که گفت این روح شیطانست نی روح خدا
واکشیدش سـوی خـاک از عـالـم بالا؛ تویی

آن کـه تــا نــام وطـن آیـد دلـش آیـد بـه درد
فـدیه بنماید بـه راهش قلبِ خون پالا؛ تویی

آن کــه مـی رانــد زدل نــومـیـدی دیـرینه را
می دهد ما را درین شب مژده ی فردا؛تویی

آن کـه آتــش هـا فـروزد در دل الـبـرز سـرد
درسـر خامـوش او آرد بـسی غـوغـا؛ تـویی

کهـنـه شـد زخـم نشسته بـر دل خـونین ما
آن که مرهم میکند این زخم جانفرسا؛تویی

آن کـه آمـوزد بـه مـا رسـم و ره مـهـر و وفـا
کـیـنـه ای انـدر دلش هـرگز نشد پیدا؛ تویی

نیست پـروایی زموج هایـل و شب های تار
نـاخــدایِ ره شـنـاس مـا دریـن دریـا ؛تویی

آن که برهاند زشیـخان میهن جان خسته را
گـردش از رخ بـاز گیرد،سـازدش زیـبـا؛تویی

آن کـه بـر ایـن تـیرگی ها نقطه ی پایان نهد
قـصـه گـوی مـهـر تـابـان درشب یلدا ؛تویی
 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------