خميني ننگ بشريت، جرثومه فساد و تباهي :محمود نیشابوری

خميني ننگ بشريت،
و آن که از گرگش خورد هر دم شکست
گر چه انسان می نمایند، گرگ هست!
و آن که با گرگش مدارا می کند،
خلق و خوی گرگ پیدا می کند.
در جوانی جان گرگت را بگیر!
وای اگر این گرگ گردد با تو پیر
روز پیری، گر که باشی همچو شیر
ناتوانی در مصاف گرگ پیر
مردمان گر یکدگر را می درند
گرگ هاشان رهنما و رهبرند
این که انسان هست این سان دردمند
گرگ ها فرمانروایی می کنند،
و آن ستمکاران که با هم محرم اند
گرگ هاشان آشنایان هم اند
گرگ ها همراه و انسان ها غریب
با که باید گفت این حال عجیب؟

سالها ي قبل از مرگش، در پای آخرین پله‌یی که او را از آسمان به زمین آورد، ایستاد. در میان خيل عظيم استقبال کنندگان، با اقتداری خودخواهانه و مزورانه به میدانی كه از فرشهاي حرير و ابريشم كه تنيدنش،  باانگشتان ظريف و خون آلود، كودكاني بودكه آرزوي نو رآفتاب را داشتند،مفروش شده بود،  قدم گذاشت.
دامن عبای سياه و بلندش، گُل‌های له شده و خونين پشت سرش را جارو مي‌كرد. دسته‌های عكاسان و مدعويين، را کنار می‌زدند تا مزاحم تردد او نشوند، كه حتي براي چند لحظه تاريخ از حركت باز ايستد! همان‌طور که با حس بي تفاوت  وغرور درونی‌اش روی گُل‌ها راه می‌رفت، احساسی آشنا ـ که همیشه همراهش بود ـ آهسته آهسته از ساق‌ها و بازوانش بالا رفت، در دهانش جمع شد و در پاسخ اولین نفر، «احساسش» را روی گُل‌ها تف !كرد، بلي خون آلود بود.

هیچ کس باور نمی‌کرد روزی ـ حتی زودتر از چند ماه بعد ـ همه‌ی آن اميد و آرزوهاي مردم و اين كه همه، فرش خون برايش گستراندند و همه را که دیده بود، باید از چشم‌هایش بدر آورد و پرده‌های خاك گرفته هفت‌لای خاطرات و گذشته اش را هم بتکاند‌.

سالها به‌جای برف و باران، از آسمان لاشه‌های فقر و تنگدستي زندگی بارید. آن‌قدر در پشت‌بام‌ها اسکلت بدبختي پارو کردند که کوچه‌ها از اشباح خوف و ترسناك پر شدند. سالهاي سال از روزنه هاي پنجره‌ی خانه‌ها ي مردم بوی زخم سوخته می‌آمد، بوي آه داغ و سوزان مادران و پدران مي‌آمد. بچه‌های مدرسه اي به جای خواندن قصه‌های مادر بزرگ  و داستان رستم و سهراب ، گاريهاي مملو از بشکه‌های خون را در کوچه‌ها می‌چرخاندند و فرياد مي زدند، تا با آن، شهر را از بوی زخم‌های سوخته پاک‌کنند! انبوه کتاب‌ها و نوشته ها در قفسه‌های بزرگ کتابخانه‌هاي خاك گرفته، پیر می‌شدند. کلمات را در کتاب‌ها  و روزنامه ها دستگیر می‌کردند، دسته‌دسته به هم طناب پيج و آنها را در روزنامه‌ها و رادیو ـ تلویزیون، افسارگسیخته و هراسان حلق آويز می‌کردند، شلاق كش مي‌كردند. پیش از آن‌که کودکان آرزوهایشان را به یاد بیاورند، فکرهایشان را پشت پلک‌های متورم و كبود شان قتل‌عام می‌کردند. دختران دبستانی یاد گرفتند آرزوهایشان را کنار بنفشه‌های عطرآگین بازمانده از داستان «دختر شاه پريان» مهر و موم کنندو همچون عروسكانشان آنها را در جاي امني بگذارند و به كسي نگويند! آنها در يافتند كه در مقابل محبتهايي كه به عروسكهاي خودشان مي‌كنند انتظار محبت دو باره اي ندارند. آنها اميد و آرزويشان را  در لابلاي خطوط ننوشته بر دفتر زندگيشان كشف كردند، چيزي عوض نشده بدتر هم شده! دخترکان قالیباف از خستگی روی رشته‌های نخ هاي رنگارنگ خوابشان می‌برد. جانشان از پوستشان بیرون میزد و در رشته‌های نخ همانند رنگهاي بخونشرسته، بوي فراق مي داد. پیش از آن‌که از رنج‌ و حرمانهانهای ساکتشان و انتظارهای ساده وبي آلايششان با کسی نجوايي بكند، گردهای نخ هاي زمخت بد تابيده، مثل دانه‌های ریز برف، اسکلت رؤیاهایشان را می‌پوشاند. مادران از روی سیهمای خاردار میدانهای تیرباران ـ که هر شب چندبار پّـر و خالی می‌شد ـ ستاره می‌چیدند و به پیراهنشان می‌دوختند.نه يك يا دو ستاره، هزاران ستاره.
اما، خشك مغزان را بشارت بهشتي دروغين داد كه راه رفتن به آن، شلاق زدن و اعدام و تير خلاص زدن است، كليد ها بر گردن كودكان نا آگاه آويختند تا در بهشت ديگر معطل منزلگه خود نباشند! آنقدر بهشت را با وعده و وعيد پركردند كه ديگر جايي نبود، ديگر جهنم از آن ديگر مردم جهان است!.

هیچ‌کس فکر نمی‌کرد روزی ـ حتی زودتر از چند ماه بعد ـ باید او را از قلبش بیرون بیاندازد و پرده‌های هفت‌لای جانش را بتکاند تا از او خالی شود.

وقتی نافش را بریدند، حس شادی و خنده‌اش هم همراه با آن جراحی شد و به زباله داني انداخته شد. یکبار هم که خواست تصادفي بخندد، صورتش آن‌قدر منقبض شد که خنده‌اش مچاله شد، عفونت گرفت وخلطی شد و از دهانش بیرون جهيد. از آن پس خنده‌اش را در دستمالی مچاله می‌کرد و در زير فرش پنهان مي‌كرد.

قبل از مرگش، با هوشیاری ضد انقلابيش، پای درختی چمباتمه زد و توانست میلیونها نگاه ـ که او را می‌پرستیدند ـ فریب تاریخ را یکجا خلاصه کند.
سالها بعد زنی که به همراه تفنگش همیشه سیانوری زیر زبانش داشت و شب‌ها در جوی خیابانها، زیر پل‌ها، پاركها، قبرستانها و در کیوسک‌های تلفن می‌خوابید، به دوستش گفته بود:
«بهش نگاه کن! توی چشماش همیشه یه زن داره بچه‌اش را می‌کشه. اگه بهش نگی «‌نه!»، تا چند سال دیگه فقط اسکلتها می‌مونن. اون همینو می‌خواد. اون به هر کس یه آینده‌ی اسکلت‌شده می‌ده. اون با کابوسهای آینده‌اش زندگی می‌کنه. به‌خاطر همین هم‌، ما زن‌ها رو که می‌بینه، وحشی می‌شه و افسار پاره مي كنه».

سالها، ساقه‌های تازه‌ی رز، یاس و زنبق، كندور، گلاب و عنبر را در اجاقی می‌ریختند تا صبحانه‌ی پیرمردی خرفي را آماده کنند که قبل از خوردن غذا، لیست بلند  بالاي تیرباران‌شده‌ها را جلوش می‌گذاشتند. هر بار گُل‌های طبیعی روی میز کنار تختش می‌گذاشتند، جنون حریصانه‌ی پلیدیهای وحشی‌اش با تراوش اندیشه‌های رسوب شده‌ی ماقبل تاریخ، تحریک می‌شد، ولي سيري نا پذير بود. اسامي اعدميها را به او می‌دادند و پس از تسکین روح پليد و شیطانی‌اش، خطاب به آنها و با اشاره به ُگل‌های روی میز، می‌گفت: «این احمق‌ها وضد انقلابها را از این‌جا ببرید. همان گلدان مصنوعی خودم را بیاورید!آخر جايي كه من هستم ديگر ُگل! نياز نيست!»

مرد به ظاهر رئـوفی و قدسي مآب، که به‌خاطر لـه نشدن مورچگان زیر پایش و آزار ندادن مگس‌هایی که بر شانه‌های عبایش می‌نشستند، با وسواس مافوق باور جمعيتي که در حیاط بزرگ خانه‌اش جمع می‌شدند، فاصله‌ی کوتاه اتاق تا بالکن محل سخنرانی‌اش را ساعتها می‌پیمود. جمعيت سیاهپوشی هم که هر یک نشان رسوخ عفونت معصومیت! او بودند، به‌خاطر پرهیز از مکافات گناهنشان، انبوه اجساد تیرباران شده‌ی زنان باردار و دختران تجاوز شده را در کامیونهای به صف شده ریخته و به او هدیه می‌کردند.

مردی که در طول مسیر تشییع جنازه‌اش، چتر بزرگی از مگس وپشه بر تابوتش سایه انداخته بود، گويي همه مگسها و پشه هاي جهان شركت داشتند تا در ادامه‌ی زندگی طبیعی‌اش، هرگز آفتاب بر او نتابد. و سياهي بر آفتاب پيشي گيرد. او پسمانده و چكيده ۱۴۰۰ سال خرافات، دجاليت، وطنفروشي، جنايت، خيانت، ايدئولوژي ضد انقلابي و مخرب وننگ و نفرين مجسم، تاريخ بشريست، تعفن و كثافات، چراغ جادويش! با مرگش بزمين خورد و غير از ريا، دروغ و دغلكاري ، مردم فريبي چيزي در انبانش نداشت.

در تابوت را که باز کردند، کفی غلیظ و خاکستری با  بوي تند عداوت و كينه ورزي همه جا را پر کرد. دنبال جنازه گشتند. کلمه تخمیر شده‌ی یک اسم را از ته تابوت بیرون آوردند. ته گودال خیس بود. خمیر ه کلمه‌ی فشرده‌ی تاریخ جنایت بشري عصر معاصر را در آن چال كردند.
هرچند  بر قبر دجال ضد بشر بنا ها بعقه و بارگاه ساختند، گُلدسته و مناره بالابردند، طلا و زيور آلات و پول مردم را بردند و دزديدند، اما هرگز نتوانستند از بوي لاشه متعفن تاريخ بشري جلوگيري كنند. روح پليدش، هميشه سرگردان و در ايادي  ومهره هاي جنايتكارش ساري و جاريست، باشد قبر اين پيركفتار در آينده يي نه چندان دور تخريب و نام پليدش از همه نوشته ها پاك و پاك گردد. و ايراني آباد و آزاد با رهبري بي بديل مسعود و مريم برپا شود، ديگر درد و حرمان، شكنجه و اعدام ديگر معني ندارد  و آنچه اصالت دارد، غليان عشق و معرفت، پرداخت بها در همه زمينه ها،  ايراني  دموكراتيك، غير اتمي و بردبار
سالمرگ دجال، ضد ايراني مبارك
محمود نيشابوري

Print Friendly